"Przyjaciele Zippiego" – Realizatorzy o programie

Nasze najważniejsze spotkanie z przyjaciółmi Zippiego - Część 5. Spotkanie 1.
:) Dzieci słuchały jak zaczarowane. Reagowały bardzo emocjonalnie, niektóre ze łzami w oczach pytały czy jeżeli Zippi umarł, to czy będzie na następnym spotkaniu.
:) Poważnie odpowiadały na pytania i dzieliły się swoimi doświadczeniami. Bez upominania w naturalny sposób przestrzegały wszystkich obowiązujących zasad.
:) Po raz pierwszy pojawiła się pełna komunikacja pomiędzy dziećmi. Zwykle słuchały tego, co mówiłam, ale raczej czekały na swoja okazję do wypowiedzi, niż uważnie słuchały rówieśników. Tym razem było inaczej – żywo reagowały na to, co mówiły inne dzieci, pocieszały, dzieliły się informacjami, dopytywały.
:) Powierzono im poważny problem – śmierć, strata – a one poważnie i w dojrzały sposób na niego zareagowały.
:) Spotkanie wpłynęło także na inne dzieci, które nie brały w nim udziału oraz na zachowanie uczestników spotkania podczas innych zajęć przedszkolnych. Na przykład dzieci, które na ogół nie uczestniczą aktywnie w zajęciach przedszkolnych, brały aktywny udział w ćwiczeniach logopedycznych odbywających się bezpośrednio po spotkaniu z Zippim.
Uważam, że część 5 programu była dla dzieci najważniejsza. Pomogła im zrozumieć i pozwoliła przedyskutować problem, od pewnego czasu obecny już w ich życiu, ale okryty swego rodzaju zasłoną milczenia - zmianę, stratę, śmierć. Taką "dorosłą sprawę", o której z dziećmi niechętnie się rozmawia. Okazało się jednak, że pięcio- i sześciolatki miały bardzo dużo do powiedzenia na ten temat i oczekiwały wielu konkretnych odpowiedzi. Były prawdziwymi partnerami w rozmowie.

Program „ Przyjaciele Zippiego” prowadzimy wspólnie z koleżanką w grupie dzieci 6 – letnich. Celem tego programu jest wykształcenie u dzieci alternatywnych sposobów radzenia sobie w sytuacjach trudnych oraz kształtowanie umiejętności świadomego stosowania umiejętności szukania pomocy i przyjmowania jej od innych. Zdobyte umiejętności zostaną zachowane i przydadzą się dzieciom w okresie dorastania i w dorosłym życiu.
Realizację programu rozpoczęłyśmy od zapoznania rodziców z jego ideą, poprzez udostępnienie im materiałów dotyczących realizacji programu. Wprowadziłyśmy ich w sprawy, które będą omawiane w czasie 24 spotkań (1 spotkanie tygodniowo). Dzięki temu rodzice, wiedzieli co dzieci robią, mieli okazję do zadawania pytań oraz wspierania. Rodzice systematycznie byli informowani o datach i tematach spotkań, przed rozpoczęciem każdej części dzieci przynosiły do domu zestawy ćwiczeń dla rodziców, które pomagały w radzeniu sobie z pomagały w radzeniu sobie z trudnymi emocjami oraz wzmacniały efekty pracy z programem w przedszkolu. W szatni zorganizowałyśmy kącik dla rodziców, w którym zawarte były wszystkie informacje dotyczące programu.
Realizację programu rozpoczęłyśmy od zakupienia patyczaka, by dzieci mogły nawiązać emocjonalną więź. Kolejnym krokiem było zaangażowanie dzieci razem z rodzicami do poszukiwania w Internecie i w encyklopediach multimedialnych informacji o tych zwierzętach. Znaleźliśmy odpowiedź na pytanie „Jaki naprawdę jest Zippi” robiąc wspólny plakat, który umieściliśmy na tablicy grupowej. Te wszystkie wstępne przedsięwzięcia były doskonałym wstępem do opowiadań, w których występują dzieci oraz ich przyjaciel Zippi, podczas takich okoliczności jak przyjaźnienie się, zdobywanie i tracenie przyjaciół, prześladowanie, radzenie sobie ze zmianą i stratą oraz zaczynanie od nowa.
Np. w 3 części programu dzieci uczyły się jak nawiązywać i utrzymywać przyjaźnie, jak radzić sobie z samotnością i odrzuceniem. Ćwiczyły jak mówić przepraszam i jak godzić się z przyjacielem po sprzeczce. Po realizacji tej części programu dzieci stały się bardziej otwarte w kontaktach z rówieśnikami i dorosłymi. Chętniej rozmawiają o swoich problemach oraz towarzyszących im emocjach. Poprawiła się ogólna atmosfera w grupie, dzieci przygotowują sobie drobne prezenty ( np. laurki), podczas zabawy używają miłych słów, a kiedy ktoś jest smutny wymyślają jak go pocieszyć.
Program Przyjaciele Zippiego nie mówi dzieciom, co robić. Zamiast tego zachęca je do zastanowienia się nad sobą i wymyślania własnych rozwiązań problemów.

Iwona Niedźwiecka, Lidia Zaręba
Przedszkole Publiczne Nr 6 w Tarnowie